Weblog

Conflictscheidingen - blijven praten met elkaar

De eerste keren dat ik onderzoek deed in gezinnen waarin sprake was van een conflictscheiding veranderde ik tijdens het onderzoek steeds van mening. Ik slingerde heen en weer tussen de vader die al maanden zijn kind niet had gezien en de moeder die bang was voor deze vader omdat hij haar jarenlang mishandeld had. De kunst in dit soort onderzoeken is om onpartijdig te zijn, of beter gezegd: partij te kiezen voor het kind. Want als ik het als volwassene al lastig vond om te dealen met vechtende mensen en twee waarheden… Hoe moeilijk moest het wel niet zijn voor het kind?!

Ik en mijn collega’s die ook scheidingsonderzoeken doen weten dat lang niet alle ouders stoppen met vechten als ze bij de kinderbescherming terecht komen. En ook een beslissing van een rechter over de omgangsregeling of het gezag lost het probleem vaak niet op.  Soms heb ik wel eens het gevoel dat ik faal als kinderbeschermer, maar gelukkig zijn er ook successen. Deze week ook.

Door de jaren heen ben ik meer gaan durven en ben ik brutaler geworden in gesprekken met vechtende ouders omdat dit de enige manier lijkt om hen wakker te schudden en te laten stoppen. Al snel besloot ik om ouders niet apart van elkaar te spreken, maar altijd gezamenlijk uit te nodigen op kantoor. Dat is voor ouders vaak ontzettend moeilijk en ook voor mij is het wel eens spannend. Want de emoties kunnen hoog oplopen in zo’n gesprek en ik heb een gesprek wel eens voortijdig moeten beëindigen omdat het onveilig dreigde te raken. Maar het mooie van zo’n gezamenlijk gesprek is dat je ouders direct kan confronteren met hun gedrag naar elkaar en door de juiste vragen te stellen (hoe denkt u dat uw zoon zich voelt als u dit tegen hem zegt over zijn moeder?) kan je mensen uit de negatieve spiraal halen en gaan werken aan een oplossing.

Vorige week belde een moeder mij op en zei dat haar zoon Bas had verteld dat papa heel erg boos was toen bleek dat stiefvader hem naar de voetbaltraining bracht. Ik vroeg haar direct waarom ze mij belde en of ze vader zelf al had gesproken. Dat had ze niet verwacht! Mijn collega’s weten dat ouders soms alles doen om de andere ouder zwart te maken met als doel hun gelijk te krijgen, hun zin te krijgen tijdens de gerechtelijke procedure. De telefoontjes en mailtjes van ouders zijn soms niet te tellen... Dit wordt echt minder als je ouders ermee confronteert dat ze het niet met jou, maar met de andere ouder moeten bespreken.

Ik legde deze moeder uit dat zo lang ze niet met vader zou gaan communiceren, Bas altijd tussen zijn ouders in zou blijven staan - klem zou komen te zitten. Kon ze zich voorstellen hoe het voor de nog maar achtjarige Bas zou zijn als hij degene was die moest vertellen hoe het bij de andere ouder was - een soort postduif te zijn? Praten over de opvoeding, dat is toch de taak van de ouders zelf? De moeder vertelde mij dat ze bang was dat vader defensief zou reageren en daarop gaf ik haar de tip om hem te bellen en zonder een oordeel te hebben gewoon een vraag zou stellen over het voorval.

Een week later sprak ik ouders op kantoor. Ze waren veel meer ontspannen dan de eerste keer dat ik ze sprak en ik zag dat vader zelfs een kopje koffie voor moeder uit het automaat haalde. Ze vertelden me dat ze voor het eerst sinds jaren een normaal gesprek hadden gehad met elkaar. Vader had toegegeven dat hij boos was geworden op zijn zoon, hij vond het moeilijk dat stiefvader wel bij het voetballen van zijn zoon mocht zijn en hij zelf niet. Maar hij vond ook dat hij niet boos had mogen worden in het bijzijn van Bas. Ouders hebben toen de intentie naar elkaar uitgesproken dat ze in het belang van Bas hun boosheid of verdriet over de andere ouder niet meer zullen laten zien.

Ik heb ze verteld dat ik heel blij was om dit te horen en dat ik zeker wist dat het voor Bas ook heel fijn zou zijn. Mijn advies aan de rechter in dit onderzoek was een omgangsregeling waarbij vader zijn zoon om de week thuis bij zich had en elke zaterdag met zijn zoon naar de voetbalwedstrijden kon gaan. Het leek vader daarnaast geweldig om zijn zoon en zijn elftal naar uitwedstrijden te brengen. Terwijl dit voor moeder en stiefvader soms lastig te organiseren was vanwege de andere kinderen in het gezin. Een win win situatie.

Een paar uur later liep ik glimlachend het kantoor uit. Dit soort (kleine) successen, daar doe ik het voor.

Dit is het verhaal van een raadsonderzoeker uit Den Haag

Reactie toevoegen

U kunt hier een reactie plaatsen. Ongepaste reacties worden niet geplaatst. Uw reactie mag maximaal 2000 karakters tellen.

Uw reactie mag maximaal 2000 karakters lang zijn.

Reacties

Er zijn nu geen reacties gepubliceerd.