Weblog

Scheiden is als verliefd zijn…

‘Je kunt woede in een situatie van echtscheiding vergelijken met verliefd zijn,’ zei een raadsonderzoeker laatst tegen me. Mijn verbaasde gezicht kon haar niet ontgaan, dus ze legde het onmiddellijk uit. ‘Als iemand verliefd is, ziet diegene de mindere kanten van haar geliefde helemaal niet. Hetzelfde geldt voor woede bij een echtscheiding jegens de partner. Alle positieve eigenschappen zijn onzichtbaar geworden, zelfs als je iemand op de goede kanten van zijn of haar ex-partner wijst. Nuchter nadenken lukt niet meer. Er is een zekere blindheid ontstaan.’

Ik vond het een vreemde maar ook effectieve vergelijking omdat het je dwingt op een andere manier te kijken naar problematische echtscheidingen, waarvan nog steeds kinderen de dupe worden. We zijn met elkaar niet voldoende in staat om dit maatschappelijke probleem aan te pakken. Op dit moment staat het hoog op de politieke agenda, met de aanstelling van André Rouvoet als voorzitter van het platform ‘Vervolg Divorce Challenge’: Scheiden zonder schade. In dit programma worden concrete voorstellen uitgewerkt om conflictscheidingen waarbij kinderen de dupe zijn zoveel mogelijk te voorkomen.

Bij de Raad voor de Kinderbescherming(RvdK) willen we in ieder geval niet blind zijn voor kinderen die ons nodig hebben. Want ook al willen alle betrokkenen – ouders, advocaten, rechtbank, hulpverlening, Raad voor de kinderbescherming - het beste voor het kind, door het huidige systeem blijven we in een wedstrijd verwikkeld waarin we het ‘doorvechten’ onbedoeld in stand houden. De klassieke opzet van een rechtszaak, het zogenaamde toernooimodel, leent zich niet goed voor het voorkomen van een vechtscheiding’, schrijft voorzitter Frits Bakker van de Raad voor de rechtspraak in Rechtspraak magazine van maart 2016. ‘Partijen staan daarin tegenover elkaar’. Als je elkaar het licht in de ogen niet gunt en niet nuchter kunt nadenken, maakt die opzet de kwaadheid alleen maar groter’, aldus Bakker.

Een zeer rake constatering, die partijen dwingt om te reflecteren op de eigen inbreng. Dat geldt ook voor de Raad voor de Kinderbescherming. Sterker dan ooit willen we ons richten op het kind. Daarin maken ook wij een ontwikkeling door. Het klinkt misschien gek als ik zeg dat de RvdK vroeger de rol had als alimentatie-inner bij scheidingen. De focus lag bij de ouders en kinderen en is zich in de loop van de tijd steeds meer gaan richten op het kind. Om wie gaat het hier, wie is dit kind en wat heeft het nodig om zich zo goed mogelijk te ontwikkelen? Daarbij draait het niet in eerste instantie om een advies over gezag en verblijfplaats. Bij de RvdK geloven we er in dat een goede ondersteuning aan ouders die gaan scheiden een hoop leed kan voorkomen. Geen rechtspraak, maar rechtszorg. Als we als samenleving, waaronder gemeenten vanuit hun regierol, daar in investeren, is de rechter en ook de RvdK minder nodig. Dat zou een geweldige sprong voorwaarts zijn want waar de rechter nodig is in een scheidingszaak waar kinderen betrokken zijn, is vaak alleen maar sprake van verliezers. Het kind verliest, de ouders verliezen. Ongeacht de uitkomst.

Natuurlijk zal een deel van de complexe scheidingen niet opgelost worden met preventieve maatregelen. Voor die kinderen zal de RvdK er altijd zijn.

Dit bericht is eerst verschenen als column in Binnenlands Bestuur.

Reactie toevoegen

U kunt hier een reactie plaatsen. Ongepaste reacties worden niet geplaatst. Uw reactie mag maximaal 2000 karakters tellen.

Uw reactie mag maximaal 2000 karakters lang zijn.

Reacties

  • Een gepaste filmtip over dit onderwerp: Loveless, een Russische film uit 2017, geregisseerd door Andrei Zviaguintsjev. De film laat op indrukwekkende wijze een vechtscheiding zien waarvan vooral hun 12 jarige zoon slachtoffer wordt. Nu in de theaters.

    Van: Hans Huson | 24-10-2017, 11:54