Weblog

Klein hartje

Mensen kijken op als hij binnen stapt, blijven met hun blik even op hem rusten en verdiepen zich dan weer zo onopvallend mogelijk in hun krant. Een opkrullende mondhoek of een fronsende wenkbrauw, meer is het niet. Maar hij kent de blikken, hij weet genoeg.

Jongen met verrekijker 2

Tegelijk met het fluitsignaal gaat hij op het bankje tegenover me zitten, wijdbeens in een broek die meer gaten dan stof bevat. De muziek die uit zijn Beats' knalt, duurt onverstoorbaar voort.

Hij trekt zijn jas uit en mijn blik valt op de tatoeage die ik bij meer jongens tijdens mijn werk heb gezien: drie zwarte bolletjes op zijn hand, in de vorm van een driehoek. Ik ken de taal, ik weet genoeg.

Hij doet me denken aan een jongen die ik gisteren zag. Zelfde glimmende winterjas, zelfde koptelefoon, andere jongen, eigen verhaal. Die bij me op gesprek moest komen omdat hij betrokken was bij een vechtpartij. Een jongen die eerst achterover leunde en riep dat hij geen zin had in 'dat gezeur', maar me na tien minuten een foto van zijn hond liet zien, en vertelde dat hij vandaag, op Valentijnsdag, zijn vriendin mee uit eten ging nemen. Ik beëindigde dat gesprek gisteren met een glimlach, ik wist genoeg.

Ik heb een zwak voor 'grote bek, klein hartje'. Je onzekerheid overschreeuwen met heel hard 'boeien' roepen in een veel te dure jas die 'van de vrachtwagen is gevallen'. De jongens waar je een oordeel over hebt zodra ze de ruimte binnen stappen, maar die onder dat overschreeuwen ook hun eigen zorgen en idealen hebben. Ik geloof dat als er iemand is die ze helpt bij het temperen van die grote bek en het erkennen van dat kleine hartje, ze heel ver kunnen komen. Maar iemand moet ze daar wel bij helpen, soms met wat druk, want je denkt dat je het allemaal zelf kan, je denkt dat je genoeg weet.

Als de trein schokkerig tot stilstand komt, kom ik terug uit mijn gedachten. Eindstation, iedereen moet er uit, ook hij. Hij doet zijn koptelefoon af en ik hoor het nu beter. Gracieuze pianotonen komen zachtjes de ruimte binnen; Ludovico Einaudi. Ik glimlach, hij ziet het en glimlacht terug. Hij staat op, pakt zijn tas, de bos donkerrode rozen die hij naast zich had liggen en loopt de trein uit, de wereld in. En ook daar in die wijde wereld zal iedereen meteen een oordeel over hem hebben. Ze zien zijn jeans, zijn tatoeages en de bontkraag aan zijn jas. Ze denken dat ze genoeg weten.

Alsjeblieft, zien ze ook de bloemen, de muziek en het kleine hartje achter die grote bek? Kijk verder, kijk echt, je weet nooit genoeg.

Reactie toevoegen

U kunt hier een reactie plaatsen. Ongepaste reacties worden niet geplaatst. Uw reactie mag maximaal 2000 karakters tellen.

Uw reactie mag maximaal 2000 karakters lang zijn.

Reacties

Er zijn nu geen reacties gepubliceerd.