Weblog

Moestuintje

Daar staat ze. Half leunend tegen de muur van de keuken, zich geen houding weten te geven. Een piepklein moestuintje van de Appie, in het kommetje van haar handen. De rest van haar spullen ligt al in het busje. De emoties wisselen zich in razend tempo af op haar gezicht; boos, verdrietig, terneergeslagen. Ze wil het niet, maar ze weet ook wel dat het eigenlijk niet meer anders kan. Ik wil het niet, maar het moet.

De twee chauffeurs van het busje zitten wijdbeens aan de keukentafel van de open woongroep. Die drinken ‘nog effe rustig een bakkie’, voordat ze gaan. Één van hen knoopt een kort praatje met Natascha aan om haar op haar gemak te stellen. “Het is me toch allemaal wat hè meissie. Weet je al waar je naartoe gaat?”

Dat weet ze. Ze heeft de documentaire over gesloten jeugdzorg wel zes keer gezien en is daarom naast alle andere emoties toch ook nog wel een beetje nieuwsgierig. “Word ik dan ook gefouilleerd enzo?” “Krijg ik daar dan ook zakgeld? ” Ik leg haar samen met de Jeugdbeschermer uit hoe het er ongeveer aan toe gaat. Ik benadruk nogmaals dat het de bedoeling is dat ze daar zo kort mogelijk zit. Het is niet de beste plek, maar nu wel even de minst slechte. Ze staat op de wachtlijst bij FIER, een organisatie waar ze leert omgaan met aandacht, liefde en seksuele grenzen. Maar een wachtlijst, daar heeft ze nu even niets aan.

In afwachting van die plek is gesloten jeugdzorg de minst slechte optie. Hoe bizar het ook is om de deur op slot te doen bij een kind van dertien, het is voor haar eigen veiligheid. Natascha’s zucht naar aandacht, liefde en geborgenheid is groot. Iemand die er voor haar is, haar vasthoudt, van haar houdt. Dat heeft ze lange tijd gemist en nu lukt het haar ook niet meer om dat alles op een gezonde manier te vinden. Dan chat ze met mannen van twintig, dertig, veertig. Stapt ze impulsief in de trein naar Amsterdam, Rotterdam en God weet waar nog meer. Als ze terugkomt vertelt ze iedereen een ander verhaal, waardoor niemand weet wat ze precies heeft meegemaakt. Ik weet niet of ze zelf nog wel weet wat de waarheid is.

Thuis kan ze nu niet terecht, want haar ouders zijn alle grip op haar kwijt. De open woongroep waar ze nu zit, kan haar niet meer veilig houden, omdat ze wegloopt, op pad naar liefde. Een pleeggezin kan haar om diezelfde reden ook geen veiligheid bieden. Daarom heeft de Raad voor de Kinderbescherming  besloten een spoedverzoek tot een ondertoezichtstelling en machtiging gesloten jeugdzorg te verzoeken bij de rechter. Dat verzoek is vandaag toegewezen en daarom staan we met al die mensen in die keuken.

Als het ‘bakkie pleur’ op is en Natascha het ook goed vindt dat we gaan, staat het hele gezelschap op van de keukentafel. In een lange stoet met Natascha in het midden, lopen we naar het busje. De groepsleiding krijgt een dikke knuffel, dan stapt ze in. Gelaten gaat ze zitten, het moestuintje nog steeds in het kommetje van haar handen. De deur gaat dicht, met z’n allen zwaaien we tot het busje uit het zicht is.

Dat laatste beeld van Natascha blijft op mijn netvlies staan. Het verslagen gezicht. De hangende schouders. Die handen, beschermend om dat kleine prille plantje heen. Zij en het plantje, beiden nog zo vroeg in het leven, beiden nog zo vatbaar voor invloeden van buitenaf.

Kon ze maar naar een plek waar ze niet verzuipt in alle hectiek van zo’n groep. Kon ze maar naar een plek waar de deur niet op slot hoeft. Kon ze maar naar een plek waar ze die geborgenheid kan krijgen, die ze zo graag wil. Kon ze maar in het kommetje van mijn handen.

Reactie toevoegen

U kunt hier een reactie plaatsen. Ongepaste reacties worden niet geplaatst. Uw reactie mag maximaal 2000 karakters tellen.

Uw reactie mag maximaal 2000 karakters lang zijn.

Reacties

Er zijn nu geen reacties gepubliceerd.