Weblog

Traan

Een vrijwel lege intercity Arnhem-Utrecht op een woensdagmiddag. Ik ben op weg naar een overleg en bereid het nog even voor.

Het meisje schuin tegenover mij is vermoedelijk nog net geen vier jaar oud, officieel nog een peuter. Ze heeft een lange blonde vlecht, een schreeuwende legging, een stippeltjesjasje en een klein koffertje. Naast haar een wat slonzige man met stoppels en enig overgewicht. Tussen hen in een knuffel met het formaat en de kleur van een flinke suikerspin. Het meisje geniet van de treinreis. Ze kijkt om zich heen en babbelt aan één stuk door over alles wat ze ziet. Hij is een man van weinig woorden. Van tijd tot tijd laat hij een instemmend “mmm-mm” horen.

De conductrice komt langs en maakt een praatje met het meisje. Enthousiast vertelt ze dat papa haar net heeft opgehaald op het station, waar ze met mama was. Ze kijkt hem bijna verliefd aan. Na een verlegen glimlach kijkt hij weer weg, in gedachten verzonken. De trein stopt in Driebergen-Zeist. Als de stilte even invalt, spreekt de man zijn eerste woorden sinds het begin van de treinrit: “Kom je even bij me zitten?”. De peuter kruipt op zijn schoot, doet haar armen klemvast om hem heen en legt haar hoofd tegen zijn brede borst. De trein rolt weer. Na een minuut en een diepe zucht vallen haar ogen dicht. De man geeft zachtjes een kusje op haar hoofd. Met zijn rechterhand aait hij haar rug. Als hij weer opkijkt en naar buiten staart, zie ik uit zijn oog een traan rollen.

Reactie toevoegen

U kunt hier een reactie plaatsen. Ongepaste reacties worden niet geplaatst. Uw reactie mag maximaal 2000 karakters tellen.

Uw reactie mag maximaal 2000 karakters lang zijn.

Reacties

Er zijn nu geen reacties gepubliceerd.