Weblog

Uitzichtloos

Het is tweede Pinksterdag in de ochtend. Rust in de trein, chaos op het bureau. Op het eerste gezicht zit er een normale puber tegenover mij. Een vijftienjarige jongen, voetbalshirt aan, de sporen van acne ontsieren zijn gezicht. Omdat hij geen woord Nederlands spreekt, bel ik de tolkendienst. Het geleende toestel werkt niet. Ongemakkelijk gebaar ik naar mijn eigen telefoon.

Uitzichtloos

De noodzaak om te stelen

Al snel begint hij geëmotioneerd en met veel gebaren te vertellen. Zijn moeder in Marokko is ernstig ziek. Hij zwerft al jarenlang door Europa, op zoek naar werk om haar medicijnen te kunnen betalen. Voor de vierde keer in drie maanden is hij opgepakt voor diefstal. Bozig geeft hij aan niet anders te kunnen en zich verplicht te voelen om te stelen. Hij krijgt wel weekgeld, maar dit is zo weinig dat hij verstrikt raakt in de keuze wat hij hiermee moet doen. Moet hij eten of kleding kopen of zijn moeder iets toesturen? De wil om aan geld te komen, is vaak sterker dan hijzelf. En dan gaat hij de fout in. Vrij overtuigend vertelt hij dat hij wel ‘Halal’ wil leven. Maar, hij staat er alleen voor en niemand helpt hem.

Mijn gevoelens van irritatie en medelijden wisselen zich af. Geen idee wat er waar is van zijn verhaal. Eigenlijk doet dat er ook niet toe. Begrijpelijk, dat hij niet over alles eerlijk is. Ik zit tegenover een beschadigd kind dat aan het overleven is en te veel verantwoordelijkheid met zich meedraagt.

Geld verdienen

Uit informatie van zijn voogd blijkt dat hij in de drugshandel in Spanje heeft gezeten. Waarschijnlijk was hij toen een jaar of dertien. Via Frankrijk is hij een paar maanden geleden naar Nederland gekomen. Hier kent hij niets en niemand, maar hij laat zich ook niet helpen. Zijn doel is geld verdienen, dus naar school wil hij niet. Binnen de opvang is hij volstrekt niet begeleidbaar. Fysieke incidenten met groepsgenoten, dreigen met een mes richting het personeel, een medicatieverslaving en het gebruik van harddrugs. Heel af en toe zien ze hem lachen en genieten van een potje voetbal.

Naar de jeugdgevangenis

Ik kan niet adviseren om hem weer vrij te laten. Dat hij opnieuw op boevenpad gaat, is nogal logisch. Wanneer ik voorzichtig aankaart dat hij morgen misschien naar een jeugdgevangenis moet, raakt hij wanhopig en in paniek. ‘Hoezo, de gevangenis in, ik heb toch geen moord gepleegd?’ Als ik zeg dat stelen ook niet mag, begrijpt hij dit wel. Vol overtuiging zegt hij dat dit echt de laatste keer was. Hij wordt alleen al gek bij het idee dat zijn moeder hoort dat hij in een gevangenis zit.

‘Moet ik mij zorgen maken dat jij jezelf iets gaat aandoen?’ Hij antwoordt: ‘God is groot en alleen hij weet hoe ik mij voel.’ Stille tranen lopen over zijn wangen. Er is niets meer te zeggen.

Een onzekere toekomst

Het is een patstelling zonder positieve uitkomst. Hem terugsturen naar Marokko kan niet. Terugkeren zonder geld is voor hem ook geen optie. Maar een toekomst in Nederland lijkt onmogelijk. Hij zit muurvast. De problemen worden door zijn houding alsmaar groter, doordat alleen zijn harde buitenkant nog wordt gezien. Zijn jeugd is hem afgenomen, maar wat brengt zijn toekomst?

Meer weblogberichten

Reactie toevoegen

U kunt hier een reactie plaatsen. Ongepaste reacties worden niet geplaatst. Uw reactie mag maximaal 2000 karakters tellen.

Uw reactie mag maximaal 2000 karakters lang zijn.

Reacties

Er zijn nu geen reacties gepubliceerd.